Integrantes do Goberno local sumáronse este sábado, día 23, á concentración convocados por ducias de veciñas e veciños para esixir, de novo e como veñen facendo dende hai semanas, un pediatra máis e a mellora do servizo de Pediatría do Centro de Saúde do Porriño, amais da mellora dos servizos sanitarios.
A xuízo do Goberno local esta situación é a proba incontestábel de que á Consellería de Sanidade non lle interesan os porriñeses e os considera cidadáns de segunda.
A promesa, publicitada en xuño de 2015, de facer un novo centro de saúde, anunciado polo anterior alcalde, do Partido Popular e a, daquela conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, coa cesión dos terreos por parte do Concello para edificar neles o mesmo, quedou en nada.
Sanidade tampouco atendeu as demandas feitas, ao inicio do verán,dende o Concello e polos propios usuarios do centro de saúde, de que axeitase as súas instalación, polo cal houbo enfermos que mesmo sufrían mareos e esvaídos a causa da calor que achegábase aos 40 graos.
Así mesmo, o conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, ignorou por completo a petición, aprobada polo Pleno do Concello do Porriño en xuño deste mesmo ano, dunha entrevista coa alcaldesa e cos representantes dos grupos municipais para que expuxesen as carencias e as necesidades urxentes dun Centro de Saúde que atendeu os primeiros seis meses deste ano a máis de 100.000 doentes veciños de Mos, Salceda e O Porriño.

A nova Axencia Galega de Sangue, Órganos e Tecidos (ADOS), que integra o traballo do Centro de Transfusión de Galicia, subministra compoñentes sanguíneos a todos os hospitais de Galicia.
Cada día, as doazóns de sangue recollidas nos locais de doazón e nas 10 unidades móbiles que percorren os concellos galegos envíanse ás dependencias de ADOS para o seu procesamento, análise e conservación. Establécese con cada hospital unhas reservas de seguridade de cada grupo sanguíneo e, diariamente, envíanse os compoñentes sanguíneos que precisan para a súa actividade asistencial programada e facer fronte ás urxencias.

Paz Antón resume en algo máis de duascentas páxinas o pasado deste territorio e as súas xentes ao tempo que se describe unha parte relevante do seu patrimonio cultural e paisaxístico, un relato que vén de salientar o excelente labor de Xulio Gil, quen capta coa súa cámara aspectos insólitos ou pouco coñecidos e engade unha lectura visual que fai moi atractiva a obra que se presenta.